Władysław Pelc - biografia

        Władysław Pelc urodził się 27 czerwca 1906 roku w Wysokiem Mazowieckiem z ojca Emila i matki Julii - Cezarei z Sokolików. Jego ojciec był właścicielem domu zajezdnego (hotelu) i restauracji w Buchedu - miasta leżącego przy linii kolejowej Kolei Wschodnio-Chińskiej łączącej Zabajkalię syberyjską przez Mandżurię Południową z Chinami, na której, po wojnie rosyjsko-japońskiej w 1904 roku panował ożywiony ruch i gdzie zgromadziła się liczna Polonia pielęgnująca tradycje narodowe i kulturę polską. Środowisko to miało decydujący wpływ na kształtowanie się osobowości młodego Władysława. Uc;vył się w rosyjskiej szkole kolejowej w Buchedu, a w latach 1920 - 1926, staraniem dziadka, uczy się w gimnazjum polskim im. Henryka Sienkiewicza w Hrabinie, gdzie otrzymuje świadectwo dojrzałości - maturę. Poważny wpływ na jego życie i naukę miała śmierć dziadka Teofila w dniu 22 kwietnia 1922 roku.
        W 1926r przyjeżdża do Polski i rozpoczyna studia na Uniwersytecie Warszawskim /polonistyka/, które kończy w 1931 roku egzaminem magisterskim i obroną pracy pt. „Chiny w literaturze polskiej". W czasie studiów prowadzi działalność społeczną i publicystyczną w towarzystwie
        Polsko-Chińskim i Instytucie Wschodnim. Jednocześnie utrzymuje stały kontakt z Polonią w Chinach jako przedstawiciel tych organizacji. W 1930r żeni się z Heleną Szanty w Hrabinie, którą opiekowała się tam dziećmi dziećmi młodzieżą polską.
W lątąch 1931-1933 pracuje jako kierownik referatu kulturalno-oświatowego Konsulacie RP w Harbinie, gdzie zakłada klub „Promoeteusz". W roku 1931-1933 wraca do Warszawy i rozpoczyna pracę jako Attache Ambasady RP w Paryżu.
Funkcję tę pełni do czerwca 1940r. do czasu kapitulacji Francji i zajęcia Paryża przez Niemców.
        W latach 1940-1944 przebywa w Marsylii i Nicei, gdzie za zgoda Petaina i rządu Wichy otwiera „Biuro Polskie" w miejsce zamkniętych konsulatów tzw. „Orfice Polonais". Jednocześnie zakłada koło „Albert" i nawiązuje kontakt z polskim ruchem oporu działającym na terenie Francji. Za tę działalność otrzymuje po wojnie od rządu francuskiego krzyż walecznych - Croix de Guerre.
        Od września 1944 roku pracuje jako wicekonsul w Konsulacie RP w Paryżu. W 1946r prowadzi ożywioną działalność wśród emigracji z krajów podporządkowanych Związkowi Radzieckiemu. Między innymi zakłada Koła Porozumiewawcze z Litwinami, Łotyszami, Białorusinami, Ukraińcami i Koło
        Przyjaźni Polsko-Rosyjskiej. Od 1956r pracuje w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Francji z zadaniem utrzymania kontaktów z ośrodkami emigracyjnymi tych państw.
W 1971 roku przechodzi na emeryturę, mieszka samotnie w Paryżu / owdowiał w 1985 roku/ pod opieka księży Palotynów. Władysław Pelc był to człowiek o bogatej osobowości - znajomość języków: francuski, angielski, rosyjski i chiński.
        Jego twórczość poetycka składa się z kilkudziesięciu utworów o treści filozoficzno-religijnej i nostalgicznej opiewającej życie emigracji polskiej na Dalekim Wschodzie i losy narodów podbitych przez Związek Radziecki. W bibliografii poetów emigracyjnych wydanej w 1987r wymienia się osiem tomów utworów wydawanych w oficynach francuskich, angielskich i włoskich. W twórczości swej przedstawia tułacze losy emigracji polskiej w XIX i XX wieku oraz polskie problemy narodowe i ogólnoludzkie. Stałym wątkiem jego twórczości jest Wysokie Mazowieckie - miasto rodzinne, które znał tylko z opowiadań dziadka Teofila i w którym był tylko raz w 1927 roku.
        Władysław Pelc od 1993 roku jest honorowym członkiem Towarzystwa Przyjaciół Miasta Wysokie Mazowieckie, które uważa za wielkie wyróżnienie, a o czym napisał w liście „dwa razy w życiu byłem tak szczęśliwy - pierwszy gdy otrzymałem dyplom magistra filologii polskiej na UW i drugi - kiedy otrzymałem tytuł honorowego członka Towarzystwa.
        Przyznanie przez Radę Miasta honorowego obywatelstwa będzie wyrazem uznania jego wkładu w kulturę polską oraz pamięci i wdzięczności jako jedynemu poecie wywodzącemu się z Wysokiego Mazowieckiego - miasta, które zna z opowiadań dziadka i bogatej poetyckiej wyobraźni.

Opracował: Jan Kryński
Wysokie Mazowieckie 20. IX.1995r .

Dariusz Sapiński - biografia

        Pan Dariusz Sapiński urodził się 3.07.1954 r. w Zambrowie. Obecnie zamieszkuje w Wysokiem Mazowieckiem ul. Sienkiewicza 11. Swoją karierę zawodową rozpoczął 1.04.1979 roku w Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Wysokiem Mazowieckiem. Przez cały okres zatrudnienia związany jest z branżą mleczarską, a obecnie z firmą MLEKOVITA. Funkcję Prezesa pełni od 1985 roku. Dzięki Jego skutecznemu zarządzaniu „MLEKOVITA” stała się największą grupą kapitałową w Polsce – niekwestionowanym liderem branży. Pan Dariusz Sapiński jest laureatem wielu konkursów i zdobywcą licznych, prestiżowych nagród i tytułów:

Poza osobistymi nagrodami i tytułami honorowymi kierowana przez Niego firma „MLKOVITA” otrzymała  szereg tytułów i wyróżnień.
Działania Prezesa Dariusza Sapińskiego na rzecz Firmy „MLEKOVITA” oraz osiągnięcia tej firmy promują miasto Wysokie Mazowieckie w kraju, Europie i na świcie.

Przewodniczący Komisji
Ryszard Flanc           

ks. Józef Obrembski (ur. 19.03.1906, zm. 07.06.2011) - biografia

        Józef Obrembski urodził się 19 marca 1906 roku we wsi Skarzyn Nowy, w powiecie wysokomazowieckim, w rodzinie o silnych tradycjach narodowych i religijnych. Los rzucił Go do szkoły w Ostrowi Mazowieckiej, choć bliżej miał do Wysokiego. Więzi z rodzinnymi stronami były jednak tak silne, że nauka w odległym mieście nie mogła ich zerwać. Często powracał na łono rodziny, gdzie ojciec i matka, rodzeństwo, dziadek, snujący liczne opowieści, wykuwali jego szlachetny charakter. Przez 19 młodzieńczych lat działo się to tu – na podmazowieckiej wsi, a następnie – w Wysokiem Mazowieckiem, gdzie zamieszkała rodzina. W 1925 roku dziewiętnastoletni Józef wyjechał do Wilna, wówczas leżącego w granicach niepodległego już państwa polskiego. Tam zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego oraz w wileńskim Seminarium Duchownym. Po sześciu latach – 11 czerwca 1931 roku – przyjął z rąk J.E. Abp Romualda Jałbrzykowskiego święcenia kapłańskie. Po święceniach przyjechał do Wysokiego Mazowieckiego, aby w swoim kościele parafialnym pw. św. Jana Chrzciciela, u stóp ołtarza, na którym króluje Matka Boska, przy którym w jego sercu zrodziło się powołanie – odprawić swoją mszę prymicyjną. Z tego gniazda wylatuje jak orzeł biały, który na skrzydłach wiary nosi polskość, budzi nadzieję i hojnie rozdaje miłość wszystkim ludziom spotkanym na swej drodze. Jego drogi wiodą przez parafię w Turgielach (1932 – 1950) do Mejszagoły, w której żyje do dziś. Przez 75 lat posługi kapłańskiej przeżył na ziemi litewskiej – jak sam wylicza – 12 zmian władzy i ustroju. Także te najgorsze: okupację niemiecką i narodową, stalinizm, sowietów... Robił swoje, był zawsze dla ludzi: dbał o rodzinną i narodową zgodę i podtrzymanie kultury polskiej, organizował kursy zawodowe i uczciwą pracę dla dorosłych, naukę i zabawy dla dzieci, dawał schronienie zagrożonym, jak wysokomazowiecki łabędź wierny swoim przekonaniom. Jego polskość drażniła, prowokowała, ale Jego wewnętrzna siła onieśmielała nawet Gestapo i NKWD. Może dlatego, że nigdy nie chciał nic dla siebie. Mejszagoła – od 56 lat ks. Józef Obrembski mieszka tam w swej starej, pamiętającej pewnie XIX wiek, chatce tak prosto i skromnie urządzonej, jak skromne i proste jest Jego serce. Z tą jedną różnicą, że serce ma znacznie większe... Mieści w nim Boga i wiernych swej parafii, rodzinę i wysokomazowiecką ziemię, Polskę i Litwę z Matką Boską Ostrobramską w Wilnie oraz wszystkich, którzy w zwykłej codzienności poszukują u Niego wiary, nadziei i miłości. A do Jego chatki ze wszystkich stron – obok zwykłych ludzi – przybywają też głowy państw: prezydenci, ministrowie i ambasadorzy. Wśród nich polscy prezydenci, wielokrotnie Aleksander Kwaśniewski. Wszyscy prezydenci Litwy; wspomnijmy choćby wspólną marcową wizytę prezydentów Lecha Kaczyńskiego i Valdasa Adamkusa. Spotkania te zapoczątkował już w 1932 roku (jeszcze w Turgielach) prezydent Ignacy Mościcki i gen. Żelikowski. Ks. Józefa Obrembskiego odwiedzają także hierarchowie kościoła: litewscy (bp Jonas Boruta, sekretarz Episkopatu Litwy), białoruscy (Aleksander, bp grodzeński), ukraińscy (Jan Olszański, bp podolski), polscy Józef Kard. Glemp – Prymas Polski, abp Józef Michalik – Przewodniczący Episkopatu Polski, Henryk Kard. Gulbinowicz – metropolita wrocławski, abp Edward Kisiel i abp Wojciech Ziemba – metropolici białostoccy. Nie da się wszystkich wymienić. Przede wszystkim jednak należy przypomnieć, że prałat Józef Obrembski cieszył się ogromnym szacunkiem i braterską miłością Prymasa Tysiąclecia Stefana Kard. Wyszyńskiego oraz Ojca Świętego Jana Pawła II, który swojego prałata nazwał Patriarchą Wileńszczyzny. Trzeba nam wiedzieć, że patriarcha równy jest kardynałom. Być może dlatego mała drewniana chatka, w której żyje ks. Józef Obrembski nazwana jest ,,Pałacykiem”.

Opracował
Waldemar Gołaś

ks. Edward Zambrzycki - biografia

Ksiądz Edward Zambrzycki po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Zambrzycach Starych dalszą naukę kontynuował w Technikum Budowlanym w Białymstoku, którą uwieńczył otrzymaniem świadectwa maturalnego. Następnie wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Łomży, które ukończył i 23 maja 1964 roku z rąk J.E.Ks.Bpa Czesława Falkowskiego przyjął święcenia kapłańskie. Pracę kapłańską rozpoczął w Nowogrodzie jako wikariusz. Kolejnymi placówkami były: Zalas, Przerosi, Brok, Szczuczyn, Mały Płock, Suwałki, Bakałażewo, Ostrołęka. W Ostrołęce zobowiązany został do kontynuacji budowy kościoła w Obierwi, gdzie został rektorem tego ośrodka duszpasterskiego. Pierwszą Jego placówką, jako proboszcza była Pątnica. W roku 1993 przeniesiony został do Wysokiego Mazowieckiego. Tutaj pracuje po dzień dzisiejszy. Jego umiejętności organizatorskie i wcześniejsze techniczne przygotowanie zawodowe (budownictwo) sprawiły, że poza pracą duszpasterską z ogromnym zapałem podjął działania zmierzające do porządkowania terenów i obiektów parafialnych. Wybudował budynek w pierwotnym przeznaczeniu na salki katechetyczne dla dzieci i młodzieży, w którym znalazła swoją siedzibę również Zasadnicza Szkoła Rolnicza. Obecnie obiekt ten wykorzystywany jest między innymi na: spotkania katolickich organizacji młodzieżowych, potrzeby sióstr Felicjanek oraz emerytowanych księży. Oddał do użytku, tak bardzo potrzebny, szczególnie mieszkańcom bloków dom pogrzebowy z kaplicą. Uporządkował cmentarz przykościelny i grzebalny, na którym wyasfaltowano alejki. Na entarzu przykościelnym wybudował grotę Matki Bożej Fatimskiej oraz stacje drogi krzyżowej. Poprawił estetykę świątyni p.w. Jana Chrzciciela poprzez wymianę dachu, malowanie elewacji, a także dokonując remontu wewnątrz. W ramach, którego przeprowadzono konserwację i malowanie ołtarza głównego, a także ścian budynku. Wymieniono również nagłośnienie w kościele. Dzięki swoim umiejętnościom zjednywania parafian potrafił pozyskać licznych fundatorów, którzy sfinansowali witraże okienne. Podjął wspólne działania z organami samorządu miejskiego, konsekwencją których było wyremontowanie zabytkowego kościoła pounickiego i uporządkowanie terenu do niego przyległego. Wyremontował zabytkową plebanię oraz uporządkował teren do niej przyległy, budując parking samochodowy, rozwiązując w ten sposób dotkliwy problem komunikacyjny parkowania pojazdów parafian i osób przyjeżdżających do miasta. Potrafił w bardzo umiejętny sposób zmobilizować przedsiębiorców i mieszkańców do działań na rzecz parafii, w wyniku których powstały boiska sportowe zlokalizowane przy ul. Jagiellońskiej. Jego operatywność i tak liczne działania poprawiły estetykę części miasta położonej przy skrzyżowaniu ulic Zambrowskiej, Kościelnej i Jagiellońskiej. Za swoje działania na rzecz parafii i miasta Ks. Prałat Edward Zambrzycki w pełni zasługuje na uhonorowanie odznaką „Zasłużony dla miasta Wysokie Mazowieckie".